بانكها به واسطه ويژگيهايي كه دارند ميبايست سرمايه كافي براي پوشش دادن ريسك ناشي از فعاليت هاي خود داشته باشند. بانكها به واسطه ويژگي‌هاي خود بسيار آسيب پذيرند. از طرف ديگر بانكها بايستي مراقب باشند آسيب‌هاي وارده به سپرده گذاران منتقل نشود، و هرگونه زيان احتمالي توسط سرمايه جذب شود و به اين ترتيب اعتماد عمومي به بانك حفظ شود. به همين دليل سرمايه در موسسات بانكي از اهميت ويژه‌اي برخوردار است، و يكي از مهمترين معيارهاي سنجش سلامت اين موسسات است. حال اين سوال مطرح است كه چه ميزان سرمايه مطلوب است؟

برای پاسخ به این سئوال معادله حسابداری را لحظه ای در ذهن خود تصور کنید ( دارائیها = بدهیها + سرمایه ) حال سئوال اینجا است در بانکها نسبت سرمایه و بدهی در برابر دارائیها باید چه میزان باشد جواب سئوال را کمیته بال با معرفی نسبت کفایت سرمایه اینگونه می دهد .
سرمایه میبایست حداقل 12 درصد دارائیهای موزون شده به ریسک را در بانکها پوشش دهد و آنرا به شکل این نسبت ارائه داده است (سرمایه تقسیم بر دارائیهای موزون شده به ریسک ) دارائیهای موزون شده به ریسک یعنی باید ریسک هر دارائی را با توجه به نرخ آن بدست آوریم .واضحتر بگویم مثلاً ریسک حساب صندوق برابر صفر است چون نزد بانک است اما ریسک تسهیلات اعطائی به بخش خصوصی 100 درصد است به همین ترتیب کل دارائیها با ضریب ریسک ارائه شده به سیستم بانکی تعدیل می گردد این موضوع هم دررابطه با دارائیهای بالاخطی و هم دارائیهای زیر خطی انجام می شود (http://account20.blogfa.com/post-3.aspx ) پس از تعدیل دارائیها براساس ریسک ، میزان سرمایه پایه ( سرمایه پرداخت شده و اندوخته ها ) و سرمایه تکمیلی ( ذخائر و تجدید ارزیابی دارائیها و سرقفلی) در صورت کسر قرار می گیرد نتیجه بر اساس استاندارد می بایست 12 و در ایران بر اساس مقررات بانک مرکزی می بایست حداقل 8 باشد .

+ نوشته شده توسط محمد طزری در پنجشنبه 24 آبان1386 و ساعت 7:57 قبل از ظهر |